و حل مشكلات خود را از آن مىخواستند ! . اتفاقا در شان نزول آيه فوق روايتى نقل كرده‌اند كه مؤيد اين معنى است و آن اينكه : در يكى از سالها كار بر قريش در مكه سخت شد و در اطراف پراكنده شدند ، بعضى از آنها همين كه به درخت زيبا و يا سنگ جالبى برخورد مىكردند آن را مىپرستيدند ، نام آن را اگر سنگ بود « صخره سعادت » گذاشته ، برايش قربانى مىكردند و خون قربانى را بر آن مىپاشيدند ، و حتى درمان بيماريهاى حيوانات خود را از آن مىخواستند ! اتفاقا روزى عربى آمد و مىخواست شترهاى خود را به آن صخره بمالد و تبرك جويد شترها رم كردند و در بيابان پراكنده شدند او شعرى گفت كه مضمونش اين بود : « من به سراغ صخره سعادت آمدم تا پراكندگى ما را جمع كند ، اما او جمع ما را به پراكندگى كشاند » ! سپس گفت اين سنگ سعادت چيست جز يك قطعه سنگ همسان زمين ، نه انسان را به گمراهى مىكشاند و نه به هدايت ! . مرد ديگرى از عرب يكى از اين قطعه سنگها را ديد در حالى كه روباهى بر آن بول مىكرد ، او اين شعر را سرود : أ رب يبول الثعلبان برأسه لقد ذل ما بالت عليه الثعالب ! : « آيا معبود است موجودى كه روباه بر آن بول مىكند ؟ مسلما ذليل است كسى كه روباهان بر آن بول مىكنند » ! ( 1 ) . دو تفسير بالا با هم منافاتى ندارند ، اصل بت پرستى كه زائيده خرافات است يك نوع هواپرستى است ، و انتخاب بتهاى گوناگون بدون هيچ منطقى ، آن نيز شاخه ديگرى از هوا پرستى است .

--> ( 1 ) تفسير على بن ابراهيم طبق نقل نور الثقلين جلد 4 صفحه 20 .